Home / ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ / Μαντινάδες για την Κρήτη

Μαντινάδες για την Κρήτη

Ήθελα μόνο μια στιγμή
τσι θάλλασας να μοιάσω,
για να μπορέσω ολόκληρη
την Κρήτη ν’ αγκαλιάσω.

Νοικοκυραίοι και φρόνιμοι
δε ζουν στον Ψηλορείτη,
oι κουζουλοί την κάνανε
αθάνατη την Κρήτη.

Κρήτη μου, κόρη του γλεντιού
της ανδρειοσύνης μάνα,
χωρίς εσένα δε χτυπά
τσι λεφτεριάς καμπάνα.

Τη λευτεριά ρωτήσανε
ποιάς μάνας είναι γέννα,
και είπε πως τη γέννησε
το Κρητικό το αίμα.

Τα Κρητικά τα χώματα
όπου και αν τα σκάψεις,
αίμα παλικαριών θα βρεις
κόκαλα θα ξεθάψεις.

Σφαίρες και ας ρίξουνε
εγώ δεν τσι φοβούμαι,
γιατί κοντά σου Κρήτη μου
τα βάσανα ξεχνούμε.

Κρήτη δενδρί τσι λευτεριάς
αιματοποτισμένο,
ποτέ το πέπλο τσι σκλαβιάς
δεν σ’ έχει σκεπασμένο.

Κρήτη η μάνα των σοφών
και χώρα των αρχαίων,
γεννήτρα των παλικαριών
και των καπεταναίων.

Παντού γυρνώ και κουβαλώ
χώμα του Ψηλορείτη,
τη γης κεντρίζω να γενεί
όλος ο κόσμος Κρήτη.

Κρήτη με τσ’ ανδρειωμένους σου
κανένα μη φοβάσαι,
κι ανάμεσα στη θάλασσα
ήσυχη να κοιμάσαι.

Κρήτη με τα ψηλά βουνά
και τσ’ εύφορε κοιλάδες,
τσι ρίμες, τα ριζίτικα
και με τσι μαντινάδες.

Κρήτη, πατρίς του Μίνωα
του Βενιζέλου μάνα,
χωρίς εσένα δε χτυπά
τσι λευτεριάς καμπάνα.

Ανθρωπος δεν εβρέθηκε
σοφός εις τον πλανήτη,
να γράψει όλες τσι αρετές
που έχει ούλη η Κρήτη.

Κρασί ρετσίνα και ρακί
χούμελι πετιμέζι,
μόνο στην Κρήτη θα το βρεις
σε Κρητικό τραπέζι.

Αμέτρητοι ‘ναι οι σοφοί
διαμάντια ένας, ένας,
για κείνο την εβγάλανε
Κρήτη λεβεντογέννα.

Στην Κρήτη εγγενήθηκε
η δόξα, η ανδρεία,
η λευτεριά, η λεβεντιά
και η φιλοξενία.

Κρήτη νησί τσι λευτεριάς
και τσι δημοκρατίας,
ποτές σου δεν υπόγραψες
νόμους τσι τυρρηνίας.

Κρήτη τα παλικάρια σου
παντού ‘ναι ξακουσμένα,
και τ’ άρματα πολλές φορές
τά’ χουνε τιμημένα.

Κρήτη πεντάμορφο νησί
Κρήτη λεβεντογέννα,
η ιστορία σου ποτέ
δε γράφεται με πένα.

Κρήτη μας είσαι το κλειδί
όλης της Μεσογείου,
γι’ αυτό και σε ζηλέυουνε
οι χώρες τσ’ υδρογείου.

Κρήτη ηλιόλουστο νησί
με τσι ακρογιαλιές σου,
όλος ο κόσμος χαίρεται
σαν βλέπει τσ’ ομορφιές σου.

Κρήτη με τα φαράγγια σου
και τσι βουνοσειρές σου,
θαμπώνονται όσοι’ ρχονται
και βλέπουν τσ’ ομορφιές σου.

Κάμε μια βόλτα κι ότι δεις
του κόσμου να του λείπει,
ετσέ θα κάμεις θα το βρεις
σ’ ένα νησί, την Κρήτη.

Άμα δε νιώσει λεύτερος
στον κόσμο πάντα κι άλλη,
μη χάνεις το κουράγιο σου
έλα στην Κρήτη πάλι.

Χαίρομαι που με Κρητικός
και όπου βρεθώ το λέω,
με μαντινάδες τραγουδώ
με μαντινάδες κλαίω.

Γιάντα Θεέ δεν έκαμες
μια Κρήτη παραπάνω,
στη μια να είμ’ όσο θα ζω
στην άλλη σαν ποθάνω.

Η Κρήτη όπου βγάζει νερά
βγάζει και παλικάρια,
για να ξεπλένουν σα βαφτούν
με αίμα τα κοντάρια.

Αϊτέ που κάθεσαι ψηλά
πως δε σε πιάνει ζάλη,
οντε γυρίζεις και θωρείς
τσι Κρήτης μας τα κάλλη.

Κρήτη διαμαντοστόλιστη
κλίνω πιστά το σώμα,
και προσκυνώ ευλαβικά
το ιερό σου χώμα.

Όταν εσκέφτηκε ο Θεός
τη γη να σχηματίσει,
επήρε πέτρες και νερό
και χώμα από την Κρήτη.

Στου Ψηλορείτη την κορφή
το χιόνι δεν τελειώνει,
ώσπου να λειώσει το παλιό
καινούργιο το πλακώνει.

Το λέω με παράπονο,
το λέω με τερτίπι,
όλη η Ελλάδα δεν μπορεί
να παραβγεί στην Κρήτη!

Όλα του κόσμου τα νησιά
που είναι στον πλανήτη,
όλα μαζί δεν κάνουνε
την ομορφιά σου Κρήτη.

Ήρθε η μέρα κι η στιγμή
Κρήτη μου να σ’ αφήσω,
αλλά να ξέρεις πάντοτε
μια μέρα θα γυρίσω.

Όσο μακριά κι αν βρίσκομαι
από τη θάλασσά σου,
πάντα εσένα ‘χω στο νου
πότε θα ‘ρθω κοντά σου.

Τα τιμημένα χρώματα
τση Κρήτης δρασκελίζω,
με μερακλήδες Κρητικούς
χαίρομαι να γλεντίζω.

Αρκάδι, Φραγκοκάστελλο
Θέρισο κι Ακρωτήρι,
εκάματέ τσι, τσι Τουρκιάς
μεγάλο πανηγύρι.

Ρέθυμνο με τη σούστα σου
Χανιά με τον χανιώτη,
και Κάστρο με τα Κάστρα σου
και το μαλεβιζιώτη.

Όπου σκεπάζει ο ουρανός
κι όπου ο ήλιος λιάζει,
δεν θα υπάρχει, Κρήτη μου
τόπος που να σου μοιάζει.

Κρήτη μου όμορφο νησί
Κρήτη μου δοξασμένη,
σαστίζει ομπρός σου και ριγά
ούλη η οικουμένη.

Δίπλα θα πάρω τα βουνά
να βγω στον Ψηλορείτη,
να καμαρώσω από εκεί
την ομορφιά σου Κρήτη.

Από μικρός το ήθελα
του αετού να μοιάζω,
για να πετώ κι από ψηλά
την Κρήτη να κοιτάζω.

Ποτέ οι Τούρκοι δεν τολμούν
μέσα στην Κω να μπούνε,
γιατί έμαθαν πως Κρητικοί
φαντάροι την φυλούνε.

Ούλος ο κόσμος να χαθεί
η Κρήτη έχει ελπίδες,
γιατί δεν παύει να γεννά
ανθρώπους μερακλήδες.

Τί κι αν γεννήθηκα μακριά
δεν έχει σημασία,
φτάνει που είμαι Κρητικός
αυτό ‘χει την αξία.

Πίνω νερό και μπλιο διψώ
τρώγω φαί, πικρίζει,
γιατί μακριά τσι Κρήτης μας
ζωή δεν την αξίζει.

Μια μαντινάδα θα σας πω
κι ακούσετέ τη όλοι,
στην Κρήτη εγεννήθηκα
κι ας ζω σε άλλη πόλη.

Σα ‘ρθεις στην Κρήτη ξένε μου
για να μαζέψεις βιόλες,
μη τζι διαλέγεις κόβε τζι
μ’ αυτές μυρίζουν όλες.

Ούλα του κόσμου τα νησιά
απού ‘ναι στον πλανήτη,
και να μονομερίσουνε
δεν κάνουνε μια Κρήτη.

Όπου κι αν πάει ο Κρητικός
μια Κρήτη ζωγραφίζει,
μέσα σ’ εκατομμύρια
ανθρώπων ξεχωρίζει.

Διαβάστε την συνέχεια...